عشبه مغربی

عشبه مغربی

عشبه مغربی عموما در خانواده مار چوبه قرار دارد و در ایران نوعی از آن در سواحل خزر می روید. به آن در لاهیجان و شهسوار ملک و از ملکی، در آستارا شنگیله، در گرگان کفله بور، در بندر پهلوی والی گیلی، در اطراف رشت تیمس کامپوره، در آمل سکلیم، در بهشهر لم، در ساری ملاش، در چالوس تلی، در میان دره ورک لام، در یلم شات دانه و در بعضی از نقاط گیلان گلگا دانه و یک نوع دیگر عشبه مغربی که بالا رونده بوده، و برگ های نوک تیز شفاف شبیه قلب دارد، به آن در گیلان تیمس، در کردستان بمبلی بوز و در لاهیجان رزک و در مازندران تال گویند. به انواع خارجی آن عشبه مغربی گویند.

خواص درمانی گیاه عشبه مغربی

کلیه قسمت های گیاه مانند جوانه، میوه و ریشه دارای طعم تند و سوزاننده است، و عموما پیشاب آور و مسهل می باشند. مصرف قسمت های مختلف گیاه موقعی که تازه است، خطرناک بوده و بایستی خشک آنها را به کار برد.

ریشه عشبه مغربی را پس از شستشو خشک کنید و به عنوان مسهل و قی آور مصرف نمایید. ضماد غده های ریشه عشبه مغربی که آن را در آب جوش له کرده باشند، برای درمان ضرب خوردگی و خون مردگی مفید می باشد.

ضماد رنده شده غده های آنرا که تازه باشد، دردهای رماتیسم و نقرس را تسکین می دهد. در مصارف داخلی قسمت های متورم ریشه را پس از خشک کردن و به صورت پودر در آوردن، به مقدار سه تا چهار گرم می خورند.

مضمضه جوشانده قسمت های مختلف آن در سرکه جهت درد دندان مفید می باشد. خوردن جوشانده این گیاه هر روز به مقدار یک مثقال با نبات تا یک هفته جهت درد مفاصل مزمن، و ضماد آن با گلاب جهت فلج و تسکین درد مفاصل و سیاتیک تجویز شده است.

توجه:

برای زنان باردار خوب نیست، زیرا ممکن است باعث سقط جنین شود.