فرفیون

گیاه فرفیون

فرفیون با نام علمی Euphorbia گیاهی علفی با برگ های بلند، گل های چتری، و ارتفاعی در حدود یک متر است که شیرابه ای سمی دارد. نام های دیگر این گیاه در طب سنتی عبارت است از: فربیون، اوفربیان، پربیون، آفربیان، آکل نفسه، گاکش، سبرم و سهربلوک. فرفیون در اغلب مزارع گندم، جو، بادام زمینی، باغ های سبزی و صیفی جات، نقاط مرطوب و کنار نهر ها می روید و ایجاد مزاحمت می کند. همچنین این گیاه در اطراف تهران به وفور یافت می شود.

یوفوریا گونه های متنوعی دارد که بعضا با هم تفاوت هایی نیز دارند. برخی شبیه کاکتوس هستند و بعضی دیگر گل دارند. طبیعت فرفیون از نظر طب قدیم خیلى گرم و خیلى خشک است و به همین علت خوردن آن براى افراد گرم مزاج مضر است و باعث سوزانندگى و خارش شدید می شود.

خواص گیاه فرفیون

درون ساقه مایع شیری رنگی هست که به راحتی می توانید با بریدن شاخه آن  شیرابه سفید را ببینید. این شیرابه سمی و کشنده است و ممکن است در تماس با دست ایجاد حساسیت، خارش و سوزش کند. با توجه به سمی بودن این گیاه و نیز شیرابه آن تقریبا استفاده دارویی از آن گزارش نشده است. ولی در درمان چندین بیماری از جمله تسکین دردهای عصبی و روماتیسمی و درمان دردهای کمر و همچنین آثار ضدالتهابی و درمان زگیل های پوستی (احتمالا چون مواد تجزیه کننده که در شیرابه فرفیون وجود دارد باعث تجزیه پروتئین ها و از بین بردن زگیل در پوست می شود)، اثرات موثر و مفیدی گزارش شده است.

• شستن بدن با آبی که در آن این گیاه را جوشانده باشند باعث کاهش خارش در بدن می شود.
• مواد موثره این گیاه رزین-آلکالوئیدهای متعدد است. گیاهانی که دارای مواد موثره چون آلکالوئیدها هستند داروهای مسکنی هستند که به خوبی دردها را التیام می بخشند. از فرفیون برای تسکین دردهای عصبی و روماتیسمی، تسکین دردهای عضلانی آرتروز و نقرس استفاده می کنند.
• كسانی كه زياد جوش و كورک می زنند با جوشانده اين گياه موضع را بشويند.
• در طب قدیم برای معالجه استسقا، قولنج، و عرق النسا به کار می رفته است.