فوفل (نخل هندی)

فوفل درختی است از تیره نخل ها که در مناطق گرم آسیا، هندوستان و جاوه می روید با قامتی تقریبا بلند که ارتفاع آن به 25 متر هم می رسد. نام های دیگر این گیاه سپاری،

تانبول، کوثل، پوفل و فاطویل است.

خواص فوفل از زبان ابوعلی سینا:

حکیم بوعلی سینا آن را خیلی سرد می داند، در مورد خواص آن معتقدند که قابض است و برای جوش ها و بیماری های گرم دهان، سستی دندان ها و لثه ها و خونریزی لثه

مفید است. درد پهلو را رفع می کند، مقوی معده است و اسهال را بند می آورد. ترشح عرق را کاهش می دهد و دردهای گرم را تسکین می دهد.

اگر 8 گرم از دانه نوع سرخ رنگ آن خورده شود مسهل خوبی است، مدر است و قاعده آور، معمول است که دانه ها را در آب جوش می دهند و صاف کرده و می خورند.

برای اشخاصی که سنگ کلیه و مثانه دارند مضر است. سینه را خشونت می دهد و برای رفع این مضرات باید با کتیرا خورده شود.

مقدار خوراک آن به طور معمول تا 4 گرم است.

جویدن فوفل برای خوشبویی دهان و تسکین حرارت دهان و تقویت لثه و دندان ها نافع است. مزمزه دم کرده آن نیز این خواص را دارد. فوفل باید کاملا رسیده مصرف شود و

اگر دانه نارس آن خورده شود سرگیجه و خفقان عارض می شود و در این قبیل باید با آب سرد خورده و از راه دهان در گوش ها هوا دمید.

خواص مهم دانه فوفل:

دانه فوفل مقوی است
به هاضمه کمک می کند
قابض است
ضد مالاریا و تب های نوبه ای است
پاک کننده چرک است
مردمک چشم را منقبض و کوچک می نماید
ضد سرفه است
قاعده آور است
ترشح بزاق را افزایش می دهد.

از دانه فوفل به عنوان جزیی از ترکیب قرص های ضد اسهال و برای معالجه استسقا و لومباگو و نزله های برونشیتی استفاده می شود و ضمنا برای رفع ناراحتی های ناشی از

اختلال در سیستم ترشح ادرار نیز مفید است.

روش استفاده از فوفل:

حدود چهل عدد از آن را نیمکوب کرده در سیصد سانتیمتر مکعب آب به مدت نیم ساعت بجوشانید تا مقدار آن به صد و بیست سانتیمتر مکعب برسد بعد آب آن را خنک کرده و

قبل از صبحانه با آن یک تنقیه روده اثنى‏ عشرى بنمایید.

موارد احتیاط و منع مصرف:

به طور کلی مصرف گیاه فوفل بایستی تحت نظر پزشک صورت گیرد، از خواص فوفل خاصیت اعتیاد آوری آن بوده و زیاده روی در مصرف آن باعث افزایش احتمال ابتلا به سرطان های دهان است.
مصرف این گیاه باید تحت نظر پزشک باشد.