اسارون

گیاه اسارون

در بازار و در کتب طب سنتی اسارون نام برده می شود. به بیخ یا ساقه زیر زمینی گیاه که در طب سنتی مصرف دارویی دارد نیز آسارون گفته می شود.ماده عامل گیاه که اسانس

روغنی فرار آن است قی آور و نرم کننده سینه است و در موارد جراحات جهاز هاضمه و بیماری سیلیکوزیس که نوعی بیماری ریوی ناشی از استنشاق هوای دارای ذرات سیلیس

می باشد و همچنین برای خشکی حلق و التهاب غشای حنجره که با ترشح همراه باشد آثار مفیدی نشان داده است.

خواص اسارون:

آسارون از نظر طبیعت طبق رای حکمای طب سنتی گرم و خشک است و ریشه و برگ آن به عنوان دارو مصرف می شود. لطیف کننده است و باز کننده انسداد و گرفتگی های

مجاری عروق می باشد. مقوی و پاک کننده دماغ و اعصاب و کبد و کلیه است. خوردن آن به تنهایی یا با داروهای مناسب دیگر برای بیماری های سرد دماغی نظیر صرع، لقوه،

فلج، سستی اعضا، تشنج و خواب رفتگی نافع است.

اگر 15 گرم از ریشه خشک آن را در 2 – 2/5 کیلوگرم آب انگور برای مدت 50 – 60 روز خیسانده و پس از آن مصرف کنند برای دردهای داخلی،استسقا،یرقان، ورم کبد و

طحال و پاک کردن آلات بول و رحم از رطوبت های لزج و پاک کردن کلیه و مثانه و تسکین درد آن ها و سختی ادرار و قطع قاعدگی و درد مفاصل و لگن خاصره و سیاتیک و

نقرس مفید است. خوردن 5 گرم آن با آب عسل مسهل است و اگر با شیر شتر یا شیر گوسفند خورده شود برای تقویت نیروی جنسی سرد مزاجان مفید است.

نکته: آسارون برای ریه مضر است و از این نظر باید با مویز خورده شود و مقدار خوراک آن 5 – 15 گرم است. از این گیاه نوعی رنگ سبز گرفته می شود، به علت سمی بودن

این گیاه به ندرت مصرف داخلی آن توصیه می شود و در مواردی که مصرف داخلی آن لازم باشد باید زیر نظر پزشک انجام گیرد.