گل نسترن

گل نسترن با نام علمی Rosa canina گیاهی پایا و خاردار با گل های زیبا و میوه های قرمز و ترش مزه است.این گیاه به طور خودرو در کنار چیرها و در بیشه ها میروید و

سرشار از ویتامین ث است. حدود یک تا دو متر طول دارد، ساقه آن سبز و شاخه ها راست و افراشته اند. این گل در گذشته به نام نسرین، نستـرن و نستر نیز نامیده می شد.

این گیاه که بیشتر به صورت جوشانده و یا دمکشیده مصرف می شود، دارای اثر پیشگیری کننده است، زیرا مقاومت بدن را در مقابل بیماری ها افزایش می دهد.

نسترن حاوی ویتامین ث، کاروتن، مجموع گروه ویتامین های ب، تانن ها، اسیدمالیک و اسید سیتریک می باشد؛ میوه های آن نیز سرشار از روغن می باشند.

خواص گل نسترن:

عادت ماهانه را تنظیم می کند و ضد گازگرفتگی حیوانات هار است. در گذشته برای این منظور از ریشه آن استفاده می شد. امروزه برای درمان اختلالات کلیه و مجاری ادراری و همچنین آرتروز، نقرس و سرماخوردگی و تب های مرتبط با آنها استفاده می شود.
گـل نسترن ملین است و برای التیام زخم ها، اگر روی آن ها مالیده شود، موثر است. بدین منظور یک قاشق مرباخوری از گل خشک را در یک فنجان آب جوش به مدت 10 دقیقه دم کرده و آن را می نوشند یا به صورت کمپرس و برای شستشو به کار می برند.
مصرف روزانه 2 تا 4 گرم گل خشک سائیده شده نسترن به مدت یکسال از سفید شدن موی سر پیشگیری می کند. همچنین مصرف مربای شکری آن نیز همین اثر را دارد.
در استعمال خارجی نسترن از ماسک آن در رفع خلل و فرج پوست، جوشانده آب آن در شستشوی چشم ها، ضماد گل نسترن در روغن زیتون و چکاندن آن در گوش به عنوان تقویت کننده شنوائی مورد استفاده قرار می گیرد.

مضرات گل نسترن:

زیاده روی در مصرف گل نستـرن ممکن است که عوارضی همچون ناراحتی های معده ای، روده ای و… در پی داشته باشد.
همچنین با توجه به اینکه دمنوش گل نسترن دارای مزاج گرم و خشک است، افراد گرم مزاج باید در فصول گرم با احتیاط آن را مصرف کنند.
مصرف این گل در دوران بارداری منع مصرف دارد.