
در حال بارگذاری...

زنجبیل با نام علمی Zingiber officinale گیاهی گلدار از خانواده زنجبیلیان است وریزوم آن بهعنوان ادویه در آشپزی و گیاه دارویی در طب سنتی مورد استفاده قرار میگیرد.
زنجبیل، گیاه بومی جنوب شرق آسیا است و برگهایی سرنیزهای به رنگ سبز براق و ساقههای باریک و نِی مانند دارد. گلهای آن سبز مایل به زرد با لبهای ارغوانی و لکههای
کرمرنگ و گُلآذین مخروطی و کوچک و سنبلهای متراکم است که در تابستان از ریزوم آن بیرون میزند.
زنجبیل از جمله خوراکی های پرمصرف است که به عنوان چاشنی در اغذیه ها به کار برده می شود، استفاده از زنجبیل تقریبا در بین همه مردم دنیا معمول بوده و هم چنین از آن
به منظور خوش طعم کردن نان قندی و برخی از غذاها استفاده می کنند. این گیاه هم به صورت تازه و خشک استفاده می شود. هر دو صورت آن خوشبو و تند است. زنجبیل محرک
و بادشکن است. تازه آن محتوی آب بیشتر و ملایم تر و شکل پودری آن قوی تر است و تاثیری نفوذی بیشتری دارد.
زنجبیل خشک شده، زنجبیل تازه و پودر زنجبیل از نظر ترکیبات و ارزش غذایی کمی تفاوت دارند. زنجبیل تازه دارای آب بیشتر و مواد مغذی بیشتری است که به راحتی جذب
بدن می شود، در حالی که زنجبیل خشک شده به دلیل فرایند خشک کردن، غلظت بیشتری از مواد مفید مانند آنتی اکسیدان ها و ترکیبات ضدالتهابی دارد. پودر زنجبیل که معمولاً از
زنجبیل خشک شده به دست می آید، خواص مشابهی دارد اما در حجم کمتر.
برای تهیه دمنوش از زنجبیل خشک شده، معمولاً باید 1 تا 2 قاشق چای خوری پودر زنجبیل را در آب جوش ریخته و به مدت 5 تا 10 دقیقه دم کنید. این دمنوش خواص ضدالتهابی
و گوارشی دارد و می تواند به تسکین مشکلات معده و تقویت سیستم ایمنی کمک کند.
زیاده روی در مصرف زنجبیل حرارت بدن را افزایش داده و موجب ناراحتی های حلق می گردد، همچنین لازم به ذکر است افرادی که به سرماخوردگی، فشارخون و
تب مبتلا می باشند بایستی در خوردن زنجبیل احتیاط نمایند.